Auteur: <span>admin</span>

In 100 jaar tijd is er niet veel veranderd in hoe wij omgaan met een pandemie…..

In maart van het jaar 2020 was het in Nederland stil op de wegen, de vogels waren luid te horen net als het ritselen van de bladeren. De lucht leek wel helderder en de zon scheen volop. Maar het geluid van spelende kinderen, voorbijrazende auto’s, kwebbelende mensen was grotendeels verstomd. We bleven thuis omdat er een virus over de wereld raast.
In september 2020 zijn de aantallen auto’s op de snelweg weer bijna op het niveau ‘normaal’, spelen de kinderen weer op de schoolpleinen en zijn de vogelgeluiden teruggedrongen naar de achtergrond. We blijven niet meer massaal thuis. Sterker nog er is volop discussie en tegengeluiden te horen over de benodigde maatregelen of het virus zelf met demonstratie en helaas geweld aan toe. Dit is niet raar en een menselijke fenomeen wat van alle tijden is.
Wanneer er gevaar dreigt, komen we in een vecht of vlucht stand om dit gevaar te lijf te gaan dan wel te vermijden. Zeker als we het idee hebben dat we dit zelf kunnen. Om besmetting te voorkomen waren we graag bereid om thuis te gaan zitten en afstand te houden. Met het vorderen van de tijd en het voor velen onzichtbare gevaar (immers veel Nederlanders kennen niemand die het covid-19 virus heeft gehad) is de dreiging afgenomen. Bovendien versterkt dit onze neiging tot optimism bias, het idee dat slechte dingen anderen overkomen dan jezelf. “Ik raak toch niet besmet of heb er dan niet veel last van”. In het begin is er veel onzekerheid en angst over de ernst van de ziekte en de kans op besmetting. Maar ook onzekerheid en misinformatie over wat de beste bestrijding van de pandemie is.

 

Nu in oktober staan we opnieuw voor strengere maatregelen. Frustrerend, helemaal omdat we niet weten voor hoe lang en of het weer gaat helpen. Bovendien is de geldigheid, de noodzakelijkheid van de maatregelen onderdeel van discussie. Sommige vinden de maatregelen erger dan de kwaal. Maar gezien de stijgende cijfers in besmettingen, ziekenhuisopnames en overlijdens zitten we in een tweede golf. En dat kan ook nog even doorgaan, de Spaanse griep (1918-1920) bijvoorbeeld kwam in drie golven.

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien”

Leg de focus niet alleen op de IC plekken of sterfgevallen….

De afgelopen periode draaide alles om de IC capaciteit en de sterftecijfers. Logisch misschien zeker gezien de verhalen en schrikbeelden uit met name Italië. Drastische maatregelen worden overal in de wereld afgekondigd. Hoe nodig dit echt is, kunnen we pas over een jaar of nog later zeggen als alle cijfers en gevolgen van de maatregelen meer duidelijk zijn. Wat mij wel steeds in het hoofd blijft zitten, is de enorme vasthoudendheid aan die sterfte cijfers en IC capaciteit alsof dat het enige is dat telt. Terwijl er zoveel meer aan de hand is in bijvoorbeeld gehandicapten- of jeugdzorg, rondom huiselijk geweld, eenzaamheid en depressiviteit, angst en stress voor financiële problemen, gevoel van nutteloosheid en gebrek aan fysiek contact. Laat staan hoe dit over langere tijd zijn impact zal hebben. Ik vond in de hieronder staande quote van filosofe Marli Huijer de juiste woorden voor dat knagende gevoel bij mij:

‘Zorg dat de aandacht minder op de sterftecijfers is gefocust. Besef dat wat niet in cijfers is uit te drukken, zoals de sociale, culturele, psychologische en politieke gevolgen, even belangrijk is. Bedenk creatieve oplossingen om afstand te blijven houden en handen te wassen, maar wees terughoudend met insluitings- en surveillancemaatregelen. En accepteer dat mensen uiteindelijk ergens aan dood gaan, hoe ver we de levensverwachting ook weten op te rekken.’

Hoe om te gaan met de coronacrisis?

Het zijn absoluut bizarre tijden. De meesten van ons hebben nog nooit zoiets meegemaakt dat zo’n enorme, indringende impact heeft op ons dagelijks leven. We gaan in korte tijd van de ene stress naar de volgende angst; Wanneer wordt de eerste corona besmetting bij mij in de buurt vastgesteld? Word ik dan ook ziek? Krijg ik ernstige klachten? Hoe moet het dan met oma? Mag ik nog wel naar buiten? Hoe lang duurt dit wel niet? Aan onze fundamentele levensbehoeften zoals beschreven door Abraham Maslow wordt nu (indirect) getornd.

 

Dit roept vanzelfsprekend veel emoties op. Je zorgen maken over je familie, of je vrienden minder kunnen zien. Je onveilig voelen omdat je voor je gevoel “elk moment” besmet kan raken tot zelfs onzekerheid of je wel de komende tijd aan eten kan komen, roept veel angst op. Je kan ook geïrriteerd of zelfs boos zijn omdat je niet genoeg beschermd voelt door de overheid of onvoorzichtige landgenoten die maar blijven rondlopen met klachten. Je kan ook gevoelens van verdriet en eenzaamheid ervaren nu je veel normale dingen (tijdelijk) kwijt raakt. De onbekendheid van het virus,  elkaar tegensprekende experts en voortdurend veranderende maatregelen voeden deze gevoelens nog meer. En dat is oké,  dat mag in deze situatie. Zeker in deze beginperiode van de crisis zijn de gevoelens zo aanwezig. Laat ze er zijn. Neem er de tijd voor, eventueel met een meditatieoefening.  Na verloop van tijd zul je merken dat er meer antwoorden komen en dat we aan de situatie gaan wennen, hoe gek die situatie ook is.

Belangrijk voor nu is om in deze extreme situatie een gevoel van controle en vastigheid terug te krijgen door routines  in te bouwen. Sta op een vast tijdstip op, kleed je wel aan ook al werk je thuis. Maak een dagindeling van verplichte activiteiten (werk, boodschappen, huishouden etc.) in afwisseling met leuke activiteiten ((bord)spel, knutselen, (voor)lezen, dansen, serie of film kijken). Maak ook tijd voor bewegen, liefst buiten als je geen klachten hebt en op gepaste afstand blijft. Maar binnen kan gelukkig ook. Wees creatief, als je geen gewichten hebt, gebruik dan een pak suiker of melk. Blijf in contact met familie en vrienden via telefoon of beeldbellen. Verlies jezelf niet in de hele dag over corona lezen. Beperk je tot een of twee maal per dag het nieuws volgen via betrouwbare bronnen als binnen of buitenlandse kranten en gezondheidsorganisaties.

En zie, ondanks de onzekerheid en moeilijke tijden, ook de positieve kanten van deze crisis. Zoals de tijd die je nu (over) hebt om samen met je partner, huisgenoot of kinderen door te brengen. Of eindelijk de tijd en ruimte om je huis te verven of op te knappen, een nieuwe taal te leren. Misschien ook ontdekken dat de stress en hoeveelheid energie die je in je werk stopte, het niet waard is. Oog voor je medemens en de behoefte om te helpen. Het verbeteren van de luchtkwaliteit doordat we niet massaal in de file staan.

Ja, dit zijn angstige en onzekere tijden. Deel die gevoelens met anderen. Mocht je professionele hulp zoeken, er zijn vele digitale middelen om ook op afstand gesprekken te kunnen blijven voeren. Wil je daar meer informatie over of wil je praten over je gevoelens, neem dan telefonisch contact op 06-12883233 of kijk op https://www.psychologenpraktijkpieceofmind.com

Blijf zoveel mogelijk je leven leiden binnen de maatregelen die overheid stelt. Sta open voor de hulp van medemensen om je heen en dan komen we hier samen doorheen.

 

 

Verslaafd aan mijn smartphone

Meer dan 92% van de Nederlanders boven de 12 jaar heeft een smartphone. Het smartphonegebruik in Nederland is explosief gestegen. Besteden we in 2016 nog 40 uur per maand aan internetten op onze telefoon, nu spenderen we daar maandelijks bijna 61 uur aan. Dat komt neer op zo’n 2 uur per dag. Van die 61 uur besteden we 26 uur aan Facebook en Google blijkt uit een enquête onder 4.000 mensen van Stichting Internet Domeinregistratie Nederland (SIDN). Veel mensen zijn zich bewust van het vele gebruik van hun telefoon. We hebben een soort haat-liefde verhouding gekregen met het apparaat. We willen er niet meer zonder, maar zouden wel vaker zonder willen kunnen.

Bijna een kwart van de Nederlanders schijnt zich verslaafd te noemen aan hun telefoon. Ze besteden zoveel tijd aan hun telefoon dat dit ten koste gaat van hun slaap, hun werk of hun sociale contacten. Ironisch genoeg zijn er weer apps om je te helpen om je gebruik te monitoren, of zelfs te beperken door je geen toegang meer te geven. Zoals bijvoorbeeld Offtime of SPACE (will help you find your phone/life balance). Dezelfde apps die met hun meldingen je steeds weer op je scherm laten kijken….Het is dan toch eigenlijk te zot voor woorden dat je je telefoon nodig hebt om je telefoon minder te gebruiken??

Maar goed, als zo’n app helpt om je meer tevreden te laten voelen over je telefoongebruik is dat natuurlijk alleen maar mooi mee genomen. En het is ook niet zo dat de smartphone alleen maar ellende brengt.

Bewust gebruik van je smartphone is misschien een beter idee, zeker als je de smartphone vaak uit gewoonte of verveling pakt.

Pak eens een tijdschrift of een boek, kijk naar buiten of begin een gesprek i.p.v. automatisch je telefoon te pakken.

Bedenk wat je reden is om iets te posten. Wil je likes of wil je echt iets delen met een ander?

Scroll je automatisch door facebook of instagram of ben je werkelijk op zoek naar een interessant verhaal?

Ga je een upload kijken omdat je geabonneerd bent of een notificatie kreeg, of ben je werkelijk geïnteresseerd? En blijf je kijken, zet dan eens de autoplay uit.

Zet sowieso alle meldingen af, dat maakt je minder ‘slachtoffer’ en geeft je meer eigen controle over het gebruik van je telefoon.

Overweeg een kwartier aan het begin en aan het einde van dag om je whatsapp, instagram, twitter, facebook of snapchat te checken. Zo mis je toch niets, maar hoef je niet de hele tijd op je telefoon te kijken.

En als je echt durft, doe eens een middag of hele dag de telefoon uit. Veel plezier!!!

 

 

Wijsheid 👩

Nawal El Saadawi: ‘We moeten onze opvatting over wat succes is veranderen. Het is noch geld, noch beroemdheid, noch macht: het is het vermogen om de wereld een betere plek te maken om in te leven.’